نواهای ایرانی: 

       حدود ایام نوروز امسال بود که نام "محسن نامجو" به گوش من خورد و یکی دو خبر هم از او در نشریات و پایگاه های اطلاع رسانی خواندم. هر چند معتقدم و به طور حتم همه ی ما هم به آن معترفیم که ذات ما این است که تا اسمی بر سر زبان ها جاری می شود، بنشینیم و برای اش جلسه ی غیابی برگزار کنیم و به به و چه چهی بگوییم . دو ماه بعد هم همه چیز به خیر و خوشی تمام می شود و دیگر حتّی نامی هم از آن آدم باقی نمی گذاریم! البته این امر به خود آن آدم هم بستگی دارد که با چه نیت و هدفی خود را جلوه کرده باشد. به هر صورت بر سر زبان افتادن هر نامی، این حس کنجکاوی را در آدم ایجاد می کند که شما هم برای یک بار هم که شده، سری به او بزنید تا متوجه شوید جریان از چه قرار است! بر سر زبان افتادن نام نامجو،- آن هم با سرعت نور!- از آنجا که اتفاقاً به طور صرف از محافل جدّی موسیقی نشأت گرفته بود، بیش از هر نام دیگری، حس کنجکاوی یاد شده را در افراد علاقه مند ایجاد کرد.

        شاید در نگاه نخست، چنین شکل موسیقی را منفی، غیر جدّی و حتّی در حدّ آثار مبتذل و زننده ،بی معنی و فاقد ویژگی های یک موسیقی خوب به حساب آوریم، چرا که نوع اجرا و سبک آن، آدم را بیشتر به یاد موسیقی سبک بلوز می اندازد تا یک موسیقی ایرانی(!)، امّا به نظر می رسد باید در این نوع جدید موسیقی- بگذارید آن را نوع جدید بنامیم.- حرف هایی وجود داشه باشد. آن را به طور کامل جدّی می توان تلقی کرد و مهم تر آن که شاید در آینده آن را بشود به عنوان سبک تازه ی موسیقی به دیگر سبک ها اضافه کرد، هر چند برداشت ذهنی مجری آن از انواع دیگر موسیقی غیر ایرانی مشهود و واضح است، در آینده برای آن اتفاقاتی می تواند بیافتد. به هر حال نامجو جوان است و دست به تجربه ی تازه ای زده است. با موسیقی ایرانی هم آشنایی دارد و مهم آن که شاگرد ردیف دان برجسته، نصرا... ناصح پور بوده است. برای تجربه های تازه باید احترام قایل شد و مانع گسترش و رشد آن نگشت، گر چه می دانیم برای من و شمایی که یک عمر به ردیف گوش داده ایم، تحمّل چنین موسیقی سخت و طاقت فرسا خواهد بود! از سوی دیگر اگر عنوان این موسیقی را متناسب با محتوای آن انتخاب نماییم، به طور یقین کار ما برای صبوری در مقابل شنیدن چنین موسیقی راحت تر خواهد بود. شاید بارزترین ویژگی موسیقی نامجو را در "طنز آمیز بودن آن" همراه با یک نگاه عامیانه، ساده و در حد طبقه ی پایین جامعه بتوان دانست، در عین حالی که دارای پشتوانه ی فکری جدّی است. به هر صورت کار طنز، اتفاقاً بایستی دارای این پشتوانه ی جدّی در فکر و اندیشه باشد تا به نتیجه برسد و کارهای نامجو را دارای این صفت عینی می توان برشمرد. حداقل تا اینجای کار آن چه که واضح است، این ویژگی در آثار او مشهود بوده است. "موسیقی طنز اجتماعی" واضح ترین تعریفی است که تا اینجا به این دست اثرها می توان اطلاق کرد که واژه ی طنز را نباید عنصر منفی به حساب آورد، چرا که طنز هیچ گاه منفی نیست و کم نداشته ایم هنرمندان و ادیبان و شاعرانی را که حرف های دل مردم را به این زبان به اجتماع القا کرده اند. شاید یکی از ویژگی های رفتاری چنین آدم هایی را در خود بودن بشود به حساب آورد که چنین در بین افراد جامعه و اجتماع بروز می کند. به هر حال برای این نوع موسیقی هم در جامعه ی موسیقی باید جایی باز کرد و آن را تعریف کرد، خواه در آن آوای نامفهوم باشد و جیغ و داد تنها یا کلمه و جمله!-گاهی همین آواها سرشار از ناگفته ها هستند، مثل سکوت!-ُ هر چند در انتساب موسیقی یاد شده به یک ملّت خاص تردید داریم، هر چه باشد، ایرانی که نیست! - این را ویژگی باید دانست؟!- یک نکته ی دیگر آن که افرادی چنین باید از این به بعد بیش از پیش به نوع صحبت هایی که مطرح می نمایند، حواس شان باشد! برای محسن نامجو و همه ی کوچک ها و بزرگ های عرصه ی فکر و اندیشه در تمام زمینه ها، آرزوی موفقیت و بهروزی داریم.

 

 

آهنگ نامجو: برگرفته از پایگاه مجازی گفتگوی هارمونی